Δουλειά! Δουλειά! Δουλειά!

Ξυπνάς το πρωί, σηκώνεσαι,  βουρτσίζεις τα δόντια σου, φτιάχνεις καφέ, ανάβεις τσιγάρο και παίρνεις απόφαση πως άλλη μια ίδια μέρα ξεκίνησε. Ντύνεσαι  και πας στην δουλειά! Δουλειά!!!

Μια λέξη, τόσες ώρες εργασίας, τόσα χαμόγελα, τόσα νεύρα, τόση κούραση! Η δουλειά σου, γίνεται η ζωή σου λένε. Και ισχύει, όταν είσαι περισσότερες ώρες στον εργασιακό σου χώρο παρά στο σπίτι σου, θες δε θες γίνεται ένα κομμάτι της ζωής σου.

Και όταν όλα μοιάζουν ίδια και συνηθισμένα, έρχεται εκείνος. Εκείνος που σπάει την ρουτίνα σου. Που σε κάνει να νιώσεις σαν 5χρονο παιδάκι, ανήμπορο και αδύναμο μπροστά σε αυτό το συναίσθημα. Αυτό το συναίσθημα που σε τρομάζει, που φοβάσαι να αποδεχθείς, να συνειδητοποιήσεις και να περιγράψεις! Αυτό το συναίσθημα που σε κάνει να νιώσεις σαν ανόητος και μωρός! Ευτυχώς! Υπάρχει ακόμα, δεν ξέρω τι είναι και πως να το ονομάσω αλλά είναι κάτι σαν……

Κοιτάς αυτόν τον άνθρωπο και ξέρεις ότι θα τον ανέχεσαι για πολύ καιρό ακόμα! Παρά τις διαφωνίες, τους τσακωμούς, τις εντάσεις, λες ναι, ΑΥΤΟΣ είναι!

Είναι όμως; Ποιος ξέρει…

 

Γράφει η Μιχαέλα,
επισκέπτρια της σελίδας.

Print Friendly, PDF & Email

Κάντε το σχόλιό σας

Το e-mail σας δεν θα δημοσιευτεί