Σκέψη: Μία διαδικασία επεξεργασίας και ανάλυσης πληροφοριών που κρίνονται από το νου και κατηγοριοποιούνται, κάποιες εκ των οποίων αποθηκεύονται και κάποιες άλλες διαγράφονται από τη μνήμη μας, είτε ακούσια είτε ηθελημένα.

Όσο σκεφτόμαστε λοιπόν γεννώνται ερωτήσεις, οι οποίες με τη σειρά τους φέρνουν στο προσκήνιο, και μάλιστα σε πρωταγωνιστικό ρόλο, την αμφισβήτηση. Προτού όμως αναφερθώ στο θέμα της αμφισβήτησης, θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στην δύσκολη προβληματική κατ’ εμέ έστω αυτή των ερωτημάτων.

Η δυσχέρεια έγκειται στο να θέτουμε τα κατάλληλα ερωτήματα ή στο να τα απαντάμε; Θα έλεγα ότι κρύβεται στα ερωτήματα και όχι στις απαντήσεις, καθώς ανιχνεύοντας το «ορθό» ερώτημα αυτό θα μας παρασύρει να ανακαλύψουμε και τις ορθές απαντήσεις. Τι γίνεται όμως, όταν οι ερωτήσεις μας είναι εσφαλμένες; Τι γίνεται όταν προσανατολιζόμαστε προς λάθος κατεύθυνση, η οποία ίσως να είναι και αδιέξοδη; Διαρκώς με ταλανίζει η σκέψη αν τα ερωτήματα που βάζω τόσο στον εαυτό μου όσο και στους γύρω μου είναι τα σωστά. Και τώρα θα σκεφτείτε τι εννοώ λέγοντας σωστά ερωτήματα.

Πόσες σκέψεις κάνουμε ημερησίως και πόσες ερωτήσεις προκύπτουν από τις σκέψεις και ποιες καταλήγουμε να απαντήσουμε τελικά στον εαυτό μας; Η κρίση που μας οδηγεί είναι αρκετά ανεπτυγμένη ή μήπως ελλοχεύει ο κίνδυνος να αναλωνόμαστε σε ζητήματα που δεν χρήζουν βαρύνουσας σημασίας για την εξέλιξη μας; Μια διαρκής αναζήτηση και μάλιστα αβέβαιη. Και κάπου εδώ συναντώ και την αμφισβήτηση.

Είναι πάντοτε η αμφισβήτηση παραγωγική και απαραίτητη; Αμφισβητούμε γιατί δεν θεωρούμε επαρκή την απάντηση του συνομιλητή μας απέναντι σε όσα εμείς πιστεύουμε και ήδη γνωρίζουμε ή γιατί συνειδητά ακόμα και ασυνείδητα επιδιώκουμε την προσωπική προβολή και επικράτηση των δικών μας θέσεων στο εκάστοτε θέμα συζήτησης; Στην περίπτωση όμως που αμφισβητούμε τον ίδιο μας τον εαυτό, τις προσωπικές μας επιλογές τότε πώς πρέπει να δράσουμε;

Προσωπικά θεωρώ πως η αμφισβήτηση απ’ όπου και αν πηγάζει, μας ωθεί σε μια βαθύτερη αναζήτηση, σ’ ένα γενικότερο επαναπροσδιορισμό των πραγμάτων και των σκέψεων μας αλλά και μια μορφή αξιολόγησης. Επιπρόσθετα, το σχήμα αμφισβήτησης, γέννεσης νέων ερωτημάτων και εκ νέου διερεύνησης εις βάθους καταλήγει στην αύξηση της ενσυνείδητης κρίσης μας.

 

Γράφει η Εύα Μεταξά,
επισκέπτρια της σελίδας.

Print Friendly, PDF & Email

Κάντε το σχόλιό σας

Το e-mail σας δεν θα δημοσιευτεί