Εδώ και όσα χρόνια υπάρχει η κρίση, διαφωνώ με πολλούς για πολλά. Γενικώς δεν είμαι εύκολος άνθρωπος και δεν μπορεί κάποιος να βγάλει άκρη εύκολα μαζί μου. Αλλά στα θέματα που έχουν προκύψει από αυτήν την περίοδο, είμαι λίγο πιο απόλυτος.

Ας αρχίσουμε από το βασικό. Η κρίση, υφίσταται και δημιουργήθηκε εξαρχής ώστε κάποιοι πλούσιοι, να γίνουν πλουσιότεροι. Αρχικά «πλακώσανε» τον κόσμο στο να ακούει τη λέξη «κρίση» από το πρωί μέχρι το βράδυ, σε όλα τα media. Έτσι άκουγες και ανθρώπους άσχετους με οποιαδήποτε οικονομική έννοια, να υπερθεματίζουν σε όλες τις κουβέντες με ένα «ε με αυτήν την κρίση τι να κάνουμε». Με αυτόν τον πολύ απλό τρόπο, έβαλαν στο μυαλό του κοσμάκη ότι δεν είχε χρήματα (ενώ πρώτα χρόνια δεν υπήρξαν μειώσεις). Τρόμαξαν τον κοσμάκη, ώστε να μην χαλάει λεφτά, δημιουργώντας ασφυξία στην αγορά.

Έτσι, όταν κάποια στιγμή γίνανε και οι μειώσεις, αντί να γίνουν διαδηλώσεις, πορείες και όσα γίνονται σε αυτές τις περιπτώσεις, όλα έγιναν αποδεκτά αδιαμαρτύρητα, καθώς ο κόσμος είχε ήδη υπνωτιστεί. Θυμάμαι χαρακτηριστικά κάπου το 2011, φίλο ο οποίος δούλευε σε μία επικερδέστατη επιχείρηση, μίας ούτως ή άλλως εκ των πλουσιοτέρων οικογενειών των Βορείων Προαστίων, να δέχεται χωρίς κουβέντα, «πιστόλια» στις πληρωμές του. Δεχόταν το «ε δε βλέπεις τι γίνεται», ενώ εκείνος κρατούσε ταμείο, και μπορούσε να κατανοήσει πως τα ταμεία προ και μετά «κρίσης», δεν είχαν ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΙΑΦΟΡΑ. Επιστρέφοντας στην πρώτη φράση αυτής της παραγράφου, η οικογένεια την οποία ανέφερα στο παράδειγμά μου, έγινε σαφώς πλουσιότερη, συνεχίζοντας να πουλάει ένα παραμύθι, που δημιούργησαν τα ΜΜΕ και αναπαρήγαγαν οι γνωστοί / άγνωστοι τσαλαπετεινοί.

Δεύτερον. Κρίση υπήρχε ανέκαθεν σε αυτή τη χώρα. Ήταν μία κρίση νοοτροπίας. Μία κρίση ωχαδερφισμού και «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Από το 2009 και μετά που μεταφέρθηκε στο χρήμα, τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Ο κτηνώδης ατομισμός και η πλήρης ασέβεια ακόμα και στα βασικά καθημερινά πράγματα, βγήκε εκτός ελέγχου.

Κατά την άποψή μου, τα πράγματα θα γίνονται όλο και χειρότερα. Δεν γίνεται να βλέπω κοπέλα 17 χρόνων να γελάει, με ανήμπορο, ευγενέστατο και καθόλου ενοχλητικό γεράκο που πουλάει αναπτήρες με 1€, για να ζήσει. Δεν γίνεται να θεωρείται πια status, το να μην αφήσεις tips, ΣΤΟΝ ΣΕΡΒΙΤΟΡΟ, επειδή ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ, δεν σε κέρασε 1,5 φορά αυτά που ήπιες. Δεν γίνεται…

Επίσης, κάτι άλλο που δεν γίνεται, είναι να υπάρχει ασέβεια, σε ό,τι έχει να κάνει με το χρήμα.
Καθημερινά ακούω ανθρώπους, οι οποίοι δεν πληρώνονται τα όσα συμφώνησαν εξαρχής σε δουλειές. Ή κάνουν περισσότερα από ότι είχε ειπωθεί. Ή ενώ έρχεται η μέρα της πληρωμής, δεν έρχεται η πληρωμή. Κανένας ανώτερος δεν λέει τίποτα του «δεν θα πληρώσω σήμερα γιατί (….)» και αν πάει κάποιος να τον ρωτήσει τι γίνεται, δημιουργείται καυγάς. Ακούω ανθρώπους ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ, να μου λένε πως ικετεύουν για τα δεδουλευμένα τους, σαν να ΜΗΝ είναι ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΧΡΗΜΑΤΑ.

Συν τοις άλλοις, μας έχει πιάσει μία παράνοια, να ακούμε μόνο ποσά. Μόνο. Να μην διαβάζουμε / ακούμε το τι αντιπροσωπεύει το ποσό.

Εξηγώ: Ένα σπίτι 400€, είναι για όλους όσους έχω μιλήσει ακριβό. Δεν ρωτάει όμως κανένας την περιοχή, την έκταση και το κυριότερο, πόσα μπαίνουν στο σπίτι. Αν κάποιος μπορούσε να νοικιάσει ένα σπίτι σαν του Puff Daddy με 400€, θα του λέγαμε είναι πολλά; Ή αν κάποιος έβγαζε 10.000€ / μήνα;

Ρωτάμε ανθρώπους το μισθό τους. Απαράδεκτο ούτως ή άλλως, γιατί ό,τι έχει να κάνει με χρήμα, είναι προσωπική ερώτηση. Και αν κάποιος διανοηθεί, να μην παίρνει 200€/μήνα, με 14ωρες βάρδιες, χωρίς Σαββατοκύριακα και αργίες, τον κοιτάμε με μισό μάτι.
Χωρίς να ξέρουμε τι προϋπηρεσία έχει. Πολλές φορές και τι ακριβώς δουλειά κάνει. Τις περισσότερες περιπτώσεις, ένας άνθρωπος, που έκανε το κουμάντο του και πηγαίνει στο σπίτι του, ένα καλό ποσό, απολογείται σε κάθε κόπανο που παίρνει χαρτζιλίκι από τη μάνα του στα 40, ή απλά λέει ψέματα για να έχει την ησυχία του.

Θα μπορούσα να γράφω μέρες. Για τα παράλογα της (οικονομικής μας) ζωής στην Ελλάδα. Αλλά δεν έχει ουσία.

Έχω προ πολλού χάσει την πίστη μου, στο ότι κάτι θα μπορούσε να πάει καλύτερα. Γιατί οι άνθρωποι δεν θέλουν να πάει καλύτερα. Έχουν αποδεχτεί πια, την κατάσταση και είναι αρκετά κοιμισμένοι (όπως ακριβώς θα ήθελε το Σύστημα), ώστε αν έχουν, facebook, κινητό και μπαλίτσα, να μην τους νοιάζει τίποτα.

Print Friendly, PDF & Email

Κάντε το σχόλιό σας

Το e-mail σας δεν θα δημοσιευτεί