Ίσως το μεγαλύτερο δώρο που αργεί συνήθως ο άνθρωπος να ανακαλύψει στη ζωή του είναι η οικογένεια. Όπως υποδηλώνει η λέξη, είναι οι συγγενείς κοινής καταγωγής που συμβιώνουν κάτω από την ίδια στέγη. Αυτοί οι συγγενείς είναι τα παιδιά, οι γονείς, οι θείοι, τα εξαδέλφια και -κυρίως- οι παππούδες και οι γιαγιάδες.

Όλοι έχουν μεγάλη αξία και μερίδιο ευθύνης για τη σωστή ανάπτυξη και ανατροφή του παιδιού. Όμως, ένα πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης αναλογεί κατά βάσιν στους «πατρομήτορας” [=τους παππούδες και τις γιαγιάδες στα αρχαία ελληνικά].

Είναι οι γονείς των γονέων μας οι οποίοι μας αναλαμβάνουν και μας προσέχουν οποτεδήποτε οι γονείς μας δεν έχουν την χρονική,την υλική ή την ψυχοσωματική ευχέρεια να ασχοληθούν μαζί μας. Είναι άτομα τα οποία διαθέτουν περισσό και αναγκαίο ελεύθερο χρόνο για να συμπληρώσουν τον χρόνο και την προσοχή που αξιώνουμε ως παιδιά να μας παρέχονται.

Είναι άνθρωποι αξιέπαινοι διότι, όπως οι γονείς μας τώρα, έτσι και αυτοί έχουν εργαστεί πολύ σκληρά έτσι ώστε να κτίσουν μια σταθερή οικογένεια και σπίτι όπου αργότερα οι απόγονοι θα συνεχίσουν. Με όσα επέτυχαν στη ζωή τους ανταμείβονται συν τω χρόνω και έχουν λάβει τον σεβασμό που με δυσκολία κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν.

Είναι άνθρωποι άξιοι να διδάξουν διότι όλες οι εμπειρίες τις οποίες απέκτησαν στη μακροχρόνια εργατική πορεία τους έχουν μετατραπεί σε αξιομνημόνευτα έργα για να εμπνεύσουν εμάς τους εγγονούς [και δισέγγονούς αν  υπάρχει αυτή η τύχη] να προχωρήσουμε αλλά και να μάθουμε πώς θα κάνουμε αυτήν την σωστή εξέλιξη στη ζωή μας. Στη Φινλανδία, ως μάθημα Κοινωνικής και Πολιτικής Ιστορίας, οι μαθητές λαμβάνουν εντολή από τα σχολεία τους να μαθαίνουν για την ζωή σε παλιά χρόνια από τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους !

Είναι πολίτες αξιοπρόσεκτοι διότι έχουν αναπτύξει μια καλή και περίπου σφαιρική αντίληψη ως προς τη ζωή και ως προς τα πράγματα. Στη ζωή τους έμαθαν με στερήσεις έτσι ώστε με τον  κόπο να αποκτήσουν και πολυτέλειες. Έμαθαν να είναι ολιγαρκείς για να μάθουν πώς κερδίζονται τα υπόλοιπα.

Έμαθαν τον αυτοέλεγχο και την αυτοκριτική έτσι ώστε να μην παρεκτρέπονται άνευ λόγου και αιτίας. Έμαθαν να αλληλοβοηθώνται διότι δεν είχαν τις ανέσεις που έχουμε εμείς σήμερα. Και όμως κατόρθωσαν να παραμείνουν πιο κοινωνικοί και πιο ανθρώπινοι από εμάς τους νέους.

Αν σου ζητήσουν κάποια χάρη αυτοί οι άνθρωποι, κάνε την ακόμη κι αν είναι απωθητική για εσένα. Αυτοί την εργασία την είχαν σαν θείο δώρο και σαν μια ευκαιρία που άπαξ και χαθεί δεν επιστρέφει ποτέ.

Σε περιβάλλουν πάντα με στοργή και κατανόηση, πρόθυμοι να δεχθούν και αυτοί τις σκληρότητες της ζωής, πρόθυμοι και αποφασισμένοι να πάρουν ριψοκίνδυνες αποφάσεις -όπως κάνουν και οι γονείς σας- για το δικό σας καλό.

Παρά τα όποια προβλήματα παρουσιάζονται στην τρίτη ηλικία -όπως ο παραλογισμός, η ανάγκη για προσοχή, η άνοια και η ανορεξία- οι παππούδες είναι αυτοί που ολοκληρώνουν το θεσμό της οικογένειας και αποτελούν μια σαφέστατη μετάβαση από το παρελθόν στο μέλλον. Όσοι έχουν μεγαλώσει με παππούδες και γιαγιάδες στην οικογένεια, σίγουρα θα έχουν κάνει αυτή τη διαπίστωση με διάφορες παραλλαγές.

Αντί επιλόγου, θα ήθελα να παραθέσω τα αποτελέσματα μιας έρευνας που διεξήγαγε μια ανεξάρτητη εταιρία που δείχνει πως αν οι παππούδες αφίενται σε γηροκομεία / οίκους ευγηρίας, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα [περίπου 80%] πως θα αναπτύξουν κατάθλιψη, στερητικό σύνδρομο, φοβίες και θα υποστούν κακοποίηση. Το ίδιο ισχύει και με τα παιδιά. Οι παππούδες είναι μια μορφή προστασίας απέναντι στην ολιγωρία [σκόπιμη ή ακούσια] των γονιών. Αν χάσουν και αυτή τη θαλπωρή, ίσως και να μεγαλώσουν είτε συναισθηματίες ή αναίσθητοι [υπερβολή και έλλειψη]. Επειδή εδώ που είμαστε ήταν και εκεί που είναι θα έρθουμε, τους χρειαζόμαστε τους παππούδες για να μάθουμε πώς θα γίνει αυτό σωστά !

Γράφει ο Νικόλαος Καπνόπουλος,
επισκέπτης της σελίδας.

Print Friendly, PDF & Email

Κάντε το σχόλιό σας

Το e-mail σας δεν θα δημοσιευτεί